|
|
| |
|
|
|
|
ژان پياژه
•۱۸۹۶
«ژان پياژه» (Jean Piaget) دانشمند بزرگ روانشناس كه تئورى
هاى معتبر و ماندگارى در علم روانشناسى پيشرفته از او به جاى
مانده است در ۹ اوت ۱۸۹۶ در شهر «نيوشاتل» سوئيس به دنيا آمد. او
از آزمايشگر هاى موثر عالم روانشناسى به شمار مى آيد كه تحقيقات
گسترده اى در زمينه هوش آدمى انجام داده است. پدرش زندگى خود را
وقف ادبيات اساطيرى و تاريخى «نيوشاتل» كرده بود و مادرش زنى فوق
العاده باهوش، پرانرژى، مهربان ولى قدرى عصبى بود.«پياژه» اعتراف
مى كند كه از پدرش آموخته است كه چگونه تمام كار ها حتى امور پيش
پاافتاده را با روش هاى منظم و سيستماتيك انجام دهد.اما عدم
سلامت روانى مادرش او را به تحقيق در زمينه هاى روانكاوى و روان
درمانى علاقه مند كرد و اما پدربزرگش او را آنچنان تحت تاثير
قرار داد كه او را به سمت مطالعه فلسفه و معرفت شناسى رهنمون شد.
دوران كودكى «پياژه» به سرعت سپرى شد و او به موضوعاتى مانند
مكانيك پرندگان، فسيل ها و صدف هاى دريايى در حالى علاقه مند شده
بود كه هفت سال بيش نداشت.
خيلى زود به دانش آموزى تشنه علم
و فعال بدل شد و در ۱۰ سالگى اولين مقاله اش منتشر شد و بدين
منوال در سن ۲۲ سالگى در رشته علم از دانشگاه نيوشاتل با اخذ
مدرك دكترا فارغ التحصيل شد.
پس از آن در زمستان سال ۱۹۱۹ به
پاريس رفت و مدت دو سال در دانشگاه سوربن سر كلاس هاى روان
درمانى حاضر شد و در اين مدت روش هاى گوناگون مصاحبه با بيماران
روانى را آموخت. در اين زمان بود كه «تئودور سيمون» از «پياژه»
دعوت كرد تا در آزمايشگاه «بنيت» در پاريس مشغول به كار شود و او
در اين مدت به اصلاح روش هاى استدلال «برت» پرداخت. در همين زمان
بود كه «پياژه» تحقيق درباره روش هاى تعقل و استدلال كودكان را
آغاز كرد و قريب دو سال پرسيدن سئوالات متنوع از كودكان و محول
كردن وظايفى به آنها كه به شناخت روابط على معلولى منجر مى شد
درباره استدلال شفاهى كودكان معمولى به پژوهش پرداخت. پس از
انجام اين پژوهش «پياژه» ديگر به اطمينان مى دانست كه شاخه علمى
مورد علاقه اش كدام است و بدين گونه او تمام ذهن خود را به
روانشناسى تجربى و استنباطى معطوف كرد.او در اين راه مقالات
زيادى به رشته تحرير درآورده بود كه به علت جوانى اش نتوانست
بسيارى از آنها را بى دردسر به چاپ برساند. او در طول تمام زندگى
اش با آهنگى بسيار سريع پيشرفت كرد و در سال ۱۹۲۱ به افتخار بزرگ
نائل شد و به سمت مدير امور مطالعاتى موسسه «ژان ژاك روسو» در
ژنو منصوب شد. او در دو سال اول حضورش به مطالعه درباره سلامت
روان كودكان پرداخت كه حاصل آن ۵ جلد كتاب روانشناسى كودك بود.
در خلال همين دوران بود كه با يكى از دانشجويان در موسسه به نام
«والنتين چاتنى» «Valentine Chatenay» ازدواج كرد.
در سال
،۱۹۲۵ او صاحب كرسى استادى در دانشكده فلسفه دانشگاه نيوشاتل شد
و مامور به وظايف ذيل شد. تدريس روانشناسى، فلسفه، علم و برگزارى
سمينار فلسفه و جامعه شناسى. در حالى كه او به شدت درگير انجام
امور فوق بود، اولين دخترش به دنيا آمد و در سال هاى ۱۹۲۷ و ۱۹۳۱
هم صاحب يك دختر ديگر و يك پسر شد. با به دنيا آمدن فرزندانش او
زمان قابل توجهى در روز را در كنار بچه هايش مى گذراند و به كمك
همسرش عكس العمل ها و رفتارهاى آنها را ثبت و مشاهده مى كردند.
او پس از اين مشاهدات به اين نتيجه رسيد كه در روانشناسى كودك
بهتر است از روش هايى استفاده كرد كه خود كودك با ذهن و فكر
كودكانه اش بتواند در آن شركت كرده و يا آن را تغيير دهد. او
همچنين از مشاهدات شخصى اش از فرزندانش كشف كرد كه در بين دوران
۶ ماهگى و ۱۰ ماهگى، كودك ناپديد شدن اشياى واقع در ميدان ديدش
را درك نمى كند. در سال ،۱۹۲۹ پياژه به دانشگاه ژنو بازگشت و
مطالعاتش در زمينه روانشناسى كودك را در اندازه هاى بزرگتر ادامه
داد. او در طول زندگى اش در ژنو صاحب مقام ها و مناصب مختلفى
بود. با شروع جنگ جهانى او آهنگ تحقيقاتش را سريع تر كرد چرا كه
نگران بود مبادا تحقيقات چندين و چند ساله اش ناتمام باقى بماند.
اين اتفاق به نگارش مقاله اى در باب معرفت شناسى ژنتيك منجر شد و
او كه طبق برنامه زمان بندى شخصى اش قرار بود فقط پنج سال اول را
صرف تحقيق و مطالعه درباره كودكان كند مجبور شد ۳۰ سال بعد را در
راه تكميل مطالعات آن پنج سال به تحقيق بپردازد. «پياژه» در
زندگى شخصى اش مردى فعال و باانرژى بود و از شهرت بسيار لذت مى
برد و صاحب كشف هاى بسيارى است. او در دانشگاه هاى متعددى به
تدريس فلسفه روانشناسى كودك و تاريخ پرداخت. امروزه نظريه بسط
ادراك در بسيارى از مدارس پيش دبستانى كاربرد دارد. «پياژه» كه
يكى از صد شخصيت برتر قرن بيستم به شمار مى رود در ۱۷ سپتامبر
۱۹۸۰ چشم از جهان فرو بست.
منبع
:
پارس نايس
www.parsnice.com
|
|
| |
|
|
|
|
